Translate blog to English?!

Just click here !!!

This is a link using google to auto translate the weblog from Dutch to English. Works well!

Van Sinterklaas!

Dit is Dragomira, draakje voor de insiders.

 

De statistieken!

Voor de liefhebber!

In het bijgevoegde overzicht de statistieken van het fietsen. De informatie is afkomstig van onze fietscomputers, de Polar CS 400.

Kort samengevat, in totaal hebben we 18 dagen gefietst. Te weinig! De gemiddelde dagafstand was 66,5 km, met een totaal van 1197 km. Met een gemiddelde snelheid van 14,6 km/uur hebben we iedere fietsdag 4:46 uur op de fiets gezeten. Het totaal aantal meters klimmen tegen de berg op is 12.969 m. Viel eigenlijk best wel mee, achteraf dan. Over de totale fietsafstand is het hellingpercentage precies 1,0 %. De temperatuur heeft in zekere zin ook geholpen. Met een gemiddelde temperatuur van dik 28 graden Celsius is het prima fietsen.

Vietnam 2010 statistieken

Dag 37: Terug naar Nederland

Alweer vroeg wakker, dat notabene op de laatste dag. Erg onwennig staan we op en beginnen met het inpakken van de tassen. Na een aantal weken te hebben gefietst zijn we gewend geraakt aan het inpakken van de fietstassen. Petra en ik hebben ieder een eigen ochtendroutine ontwikkeld. Allereerst zo weinig mogelijk spullen eruit want dat moet er ook weer allemaal in. Voordeel hiervan is dat we alles snel kunnen pakken. Belangrijk nadeel is dat wanneer we spullen op een andere plaats inpakken we het niet meer kunnen terug vinden… Echt iets voor ons.

Nadat de tassen gereed staan voor de vliegreis is het tijd voor ontbijt. We moeten op tijd zijn want het restaurant is geopend van 6 tot 8 uur ‘s ochtends. Echt een ‘army-hotel’  kun je zeggen. In het restaurant is het druk. Veel reizigers met ieder hun eigen plan. Ons plan voor deze dag heeft onze belangstelling nog niet echt. We klampen ons vast aan ons vertrouwde noedelsoepje met kip. Het reizen in Vietnam is ons erg goed bevallen vinden we beiden. De evaluatie is al begonnen! Het liefst hadden we de tassen weer aan de fiets gehangen en waren we vertrokken voor een nieuwe reis.

Na het uitchecken is het wachten op de transfer naar het vliegveld. Zo rond 10 uur arriveert het taxibusje en laden we fietsen en tassen in voor vertrek. De reis richting vliegveld is niet bijzonder. Het landschap trekt aan ons voorbij. Reizen op de fiets is beter. Na ongeveer drie kwartier storten we ons in de drukte van de luchthaven. Petra is alert en ziet een internet incheckbalie voor Singapore airlines. Ideaal, we passeren de lange rij en hoeven alleen onze bagage in te checken. Ook dit verloopt prima. De reizigers kijken verwonderd naar de grote dozen waar we mee slepen. Douane en vluchtcontroles zijn allemaal goed geregeld dus staan we korte tijd later bij de gate. De reis kan beginnen of is die juist net geëindigd?!

We vertrekken richting Singapore om 13.15 lokale tijd. Zo’n 2,5 uur later zijn we daar en kan het lange wachten beginnen. 4 uur overstaptijd op de luchthaven duurt lang. Gelukkig zijn er winkels, restaurants, WIFI en relaxstoelen. Om 22.45 vertrekken we richting Amsterdam. De 10 uur durende vliegreis verloopt wel OK. Filmpje kijken, hapje eten en even slapen. Niet de meest enerverende belevenis. Om 7.30 landen we op Schiphol en staan we weer op Nederlandse bodem. Koud en winderig merken we als we uit het vliegtuig stappen. Bagage en fietsen hebben we snel te pakken. Enige probleem doet zich voor bij de douane-poortjes. De fietsen gaan er niet makkelijk doorheen. Deuren en hekjes schieten in storing. Welkom terug in Nederland!

Judith en Arnold komen juist aangewandeld in de aankomsthal. Fijn om ze weer te zien. De fietsen slapen nog een nachtje op Schiphol in de stalling. Die pakken we morgen weer uit. Onderweg richting Wijk aan Zee zien we een winderig, koud en donker Nederland. Zaten we nog maar op de fiets in Vietnam….

Dag 36: Alweer de laatste dag in Hanoi…

Voor de laatste keer vroeg op. Eigenlijk heel erg jammer. Als je er aan gewend bent geraakt maakt het niet meer uit. Nou ja, laat ik voor mijzelf spreken. Petra ligt kennelijk tegen de ochtend erg lekker te slapen en heeft wat moeite met wakker worden. De wekker gaat herhaaldelijk af maar Petra geeft geen krimp.

Zonder ontbijt vertrokken richting het mausoleum van Ho Chi Minh. Op de fiets natuurlijk. De camera ligt nog lekker in het hotel te slapen omdat we toch geen foto’s mogen maken. Wel benieuwd of het vandaag geopend is. De afgelopen keren was het telkens gesloten en alle mensen die we gesproken hebben vertellen andere verhalen. Deze keer hebben we geluk. In de verte zien we de geopende deuren van het mausoleum. Wanneer we, zoals vorige keer, onze fietsen stallen tegen het hek van het park komt een bewaker zenuwachtig aan gelopen. In gebrekkig Engels vertelt hij dat de fietsen hier niet mogen staan en dat we moeten omrijden naar de andere zijde van het complex. Daar is tevens de ingang. Door de drukte hebben we ons een weg gebaand richting parkeerplaats voor de motorfietsen. Onze fietsen krijgen een speciaal plekje van de bewakers. Ze zijn erg onder de indruk van de fietsen en willen graag weten wat ze kosten. Sommigen wagen het om een rondje te fietsen. Eenmaal binnen worden we gesommeerd om een overdekt wandelpad te volgen richting toegang. TV-schermen tegen het plafond vertonen films en liederen waarin uncle Ho verheerlijkt wordt. Dit is slechts de opmaat. Groepsgewijs worden bezoekers richting het mausoleum begeleid. Onderweg moeten camera’s worden ingeleverd en worden we gefouilleerd. Er wordt goed gelet op de kledingcode. Armen en benen moeten bedekt zijn. Tevens moeten we in rij, twee aan twee gaan lopen. Bij binnenkomst in het mausoleum gebaart een bewaker dat we stil moeten zijn. Een volgende, een eindje verderop in het gebouw, gebaart dat we onze armen gestrekt langs ons lichaam moeten houden. Goed geconditioneerd komen we in de ruimte waar Ho Chi Minh opgebaard ligt. Ho Chi Minh ligt in een glazen kist omringd door een erewacht van 4 soldaten. De ruimte is halfdonker en de kist is verlicht. Een bijzonder gezicht. In redelijk tempo lopen we door de ruimte om de kist heen weer naar buiten. Ik vraag me af of de beste man wist wat ze met hem gingen doen na zijn dood. Volgens mij zou hij nu opstaan en het mausoleum uitlopen. Al met al een bijzondere ervaring. In plaats van een standbeeld een goed geconserveerd lichaam.

Tijd voor een goed ontbijt! Voor de laatste keer in het restaurant bij het legermuseum. Lekker onder de bomen genieten van een goede café latte met verse jus. We komen bij tot de conclusie dat de vakantie te kort is en dat we eigenlijk nog wel langer zouden willen fietsen…

De dringt alweer want we moeten voor twaalf uur uitchecken. Dus door richting zijdewinkel. Lekker om zo door Hanoi te fietsen. Vanaf de weg zie je de stad toch weer vanuit een ander perspectief. De set kleding ligt opnieuw klaar dus Petra gaat gelijk aan de slag. Alles past goed op een paar kleine dingen na. Deze dingen kunnen in de winkel versteld worden. In de tussentijd raken we in gesprek met de dames. Zij vertellen ons over hun leven in Hanoi. Bijzonder genoeg schetsen zij een ander beeld van het gezinsleven dan de mannen die we gesproken hebben. Een tweetal dames is gescheiden. Belangrijke tekenen van emancipatie van de vrouw. Ben benieuwd hoe het de Vietnamese mannen zal vergaan in de komende decennia. Na de finale passessie wordt alles keurig ingepakt en zeggen we gedag. Zeker een winkel om opnieuw te bezoeken bij terugkeer naar Hanoi.

Onderweg terug richting hotel stoppen we nog even bij een winkeltje voor een paar lampionnen. Grappig hoe zo vele kleine winkeltjes kennelijk voldoende geld opleveren. Sommige winkeltjes lijken leeg maar dan blijkt dat de eigenaar in een hoekje ligt te slapen. Weer andere hebben een jong knulletje in de winkel zitten dat bij binnenkomst wegrend om de eigenaar en/of verkoper te halen.

Uitchecken verloopt prima en na een half uurtje zitten we weer op een vol bepakte fiets. Wel weer even wennen. Het gewicht maakt de fiets toch een stuk minder wendbaar. Niet zo handig in het centrum van Hanoi. We fietsen rond het Hoa Kiem meer richting het Army hotel. Een route die we kennen. Bij aankomst treffen we een Nederlands stel dat juist bezig is om hun fietsen in te pakken. Ze zijn vanuit China richting Vietnam gefietst en vertrekken ook op donderdag richting Nederland. Toch wel leuk om even van gedachten te wisselen over de reis, de mensen, de spullen en nog allerlei andere dingen. Nadat we onze tassen in de kamer hebben gezet gaan we weer met de fiets richting centrum. We krijgen er nog even geen genoeg van. Uiteindelijk crashen we in een bekende ijszaak met uitzicht op het Hoa Kiem meer (Fanny). Op de terugweg stoppen we nog even bij een boekwinkel en tikken nog een paar leuke boeken over Vietnam op de kop. Daarna moeten we terug richting hotel om de fietsen in te pakken. Het loopt al tegen het einde van de dag en het is handig om de fiets nog even in te pakken voor het donker wordt.

Fietsen demonteren gaat gesmeerd. Binnen een half uurtje zijn beide fietsen weer verhuisd naar een fietsdoos. Gelukkig stonden onze dozen er nog. Van het andere stel begrepen we dat ze van de hotelstaf te horen hadden gekregen dat ze een doos naar keuze konden pakken. Fijn is dat. Na de fietsen waren de spullen aan de beurt. Nu komt het goed uit we maar weinig spullen hebben. De tassen zijn zo gepakt en klaar voor vertrek. Opnieuw een stapje dichterbij het vertrek.

Het is al behoorlijk donker als we om 19 uur vertrekken voor ons laatste diner in Vietnam. We kiezen ervoor om te gaan eten in een straattentje. Uiteindelijk hebben we daar in de afgelopen weken het lekkerst gegeten. We schuiven aan tafel in een eet- annex biertent. Gelukkig hebben ze een Engelstalige menukaart zodat we een heerlijk laatste maal kunnen bestellen. Natuurlijk een biertje erbij en met wat luidruchtige buren is het feest compleet. We genieten van het eten en de sfeer. Het is fijn om in Vietnam te zijn. De rekening bedraagt een dikke 8 euro.

Onderweg terug richting hotel sluiten we af met een laatste koffie in het Hanoi Hilton. Hier kost één kop koffie bijna evenveel als de maaltijd die we om de hoek aten. Het is illustratief voor het contrast in dit land.

Terug in het hotel zijn we alle twee chagrijnig dat we morgen moeten vertrekken. Mopperend vallen we in slaap en doen de we vakantie nog een keer in onze dromen.

Dag 35: niet alles is een hoogtepunt

Vanochtend zoals altijd weer vroeg, nu om naar Ninh Binh provincie te gaan, om twee tempels te bezoeken en daarna over een rivier geroeid te worden om wat mooie uitzichten te bekijken. Georganiseerd, dus we hielden ons hart vast. Gelukkig bleken wij de enige twee te zijn die deze dag gingen en, we hadden Nam weer als onze gids. Leuk omdat we hem veel konden vragen over wat en hoe, en hij graag vertelde. We vroegen veel tav politiek, maar zijn interesses liggen in een huis bouwen, een vrouw krijgen voor zijn dertigste en zijn droom van een eigen restaurant verwezenlijken. Hij is 24, en het is leuk om hem te vragen hoe hij het allemaal ziet: zijn toekomstige vrouw mag niet meer gestudeerd hebben dan hij, ze moet niet in Hanoi wonen en niet werken, want ze moet voor de kinderen zorgen. Ook zal hij zijn toekomstige huis in zijn ‘homeland’ bouwen, dwz in de plaats waar zijn ouders wonen. Hij zal als eerstgeboren zoon zijn ouders verzorgen en onderhouden als ze ouder worden. Geld is wat hem bezighoudt, hij vindt het eenpartijstelsel prima, heeft geen behoefte aan meer keus.

mooie entree voor de twee tempels

vier kleuren voor de vier seizoenen

overal draken en indringende ogen ter bescherming en als teken van moed en kracht

Tijdens het bezoek aan de tempels werd ons het verschil uitgelegd tussen een tempel en een pagode. Naar een tempel ga je om mensen te vereren, geen goden, dus in dit geval de twee koningen die geheerst hadden in de regio en bepalend waren voor de geschiedenis. Een pagode is voor boeddha of andere goden. Ik moest voor het eerst mijn knieën en armen bedekt hebben. Bijzonder omdat bij het bezoek bij de pagodes, dus bij de goden, daar niet hard op gestuurd werd.

Nam maakt een foto van ons; gelukkig staan we er net op!

Erna met de fiets door naar Tam Coc, wat ‘drie grotten’ betekent. Een stukje fietsen, leuk ondanks dat we niet op onze eigen fiets zaten. Nu door een gebied dat ‘Halong Bay op het land’ wordt genoemd. Weer karstgebergte maar dat hadden we natuurlijk al veel gezien. Was op zich wel leuk als een soort afscheid. Eenmaal aangekomen was er natuurlijk een lunch in een groot restaurant, een Vietnamees buffet en erg lekker.

En toen: de vaartocht over de rivier. We werden al gewaarschuwd door Nam dat we ‘nee’ moesten zeggen tegen fotografen en dat we geen drankje moesten kopen onderweg voor de roeiers ( Dat wordt namelijk weer terug verkocht voor de helft).

mooi ja, maar godsakke, wat een ellende op zo'n bootje als er voor jou geroeid wordt

74 is hij, klein en fragiel. Ik was al bezorgd dat hij in zijn eentje moest roeien...

Wij in een roeibootje met een oude man, halverwege moest Henk al mee roeien. Bij de eerste grotdoorgang komt er een bootje langszij, stapt de ‘dochter’ in om verder te roeien met haar voeten, – dat was dan wel weer leuk om te zien-, en aan het eind van de heenweg kwamen er dus inderdaad allerlei bootjes op ons af om drankjes te verkopen.

grappig om te zien

ook hier monddoekjes tegen de zon en het stof

Op de terugweg kwam de verkooppraat. Allerlei kleedjes en T-shirtjes, zelf geborduurd natuurlijk, werden voor de dag gehaald. Henk lekker doorroeien, die was maar wat blij dat hij het niet hoefde op te lossen. En echt, als er ook maar iets leuks had bij gezeten had ik best wat willen kopen…Wat een ellende, de dame bleef maar doorgaan tot aan de eerste grot, stapte daar weer over in een volgende heengaande boot. In plaats van de dochter zat er opeens een andere man aan de roeispanen.De oudere man zat nog steeds naast me en begon over dat ik geen biertje voor hem had willen kopen, ik niks van zijn dochter gekocht had en dat hij wel een tip van $1 verwachtte…en Henk maar roeien. Gelukkig, want daardoor waren we snel weer bij het eindpunt. Ondanks alles geef ik die man toch een tip, hadden we van te voren al bedacht.  Daarna zaten we weer twee uur in de bus terug naar Hanoi. Dit dus nóóit meer!

berggeiten

boten en fietsen

´s Avonds zijn we naar het West Lake gebied gefietst om met Erwin, die we in Dien Bien Phu waren tegen gekomen, biertjes te drinken. Hij werkt als geschiedenisleraar op een internationale school. Heel erg leuk huis met patio, het kriebelt! Leuk gesprek over leven in dit land, de politiek en het gezag hier. Wij hadden nog niet gegeten,die biertjes hakten er aardig in. Terug gefietst, ik was helemaal gelukkig:  wat hou ik toch van al die mooie lichtjes van een stad, zeker als er van die kerstlampjes overal hangen. Snel nog even een pizza en we storten in bed.

Morgenvroeg (ach, waarom zeg ik het nog, dat is inmiddels de standaard) gaan we naar het mausoleum. Wel iets om gezien te hebben in Vietnam. Ik ben benieuwd.

Dag 34: En opnieuw in de bus…

Na een heerlijke rustige nacht in het dorpje op Cat Ba was het ‘s ochtends alweer vroeg tijd om op te staan. Toch wel fijn dat je lekker met z’n tweeën bent. Een restaurant voor ons alleen… Lekker maispannenkoekje met appel gegeten. Zo rond 8 uur was het alweer tijd om te vertrekken. Dus, op de mountainbike, hetzelfde stuk weer terug gefietst richting veerboot. Deze brengt ons weer terug naar de ‘grote boot’.

De trip door de baai is wederom prachtig. De oestervissers zijn al druk in de weer op het vroege tijdstip. Je vraagt je af waar ze al zo druk mee kunnen zijn. De oesters liggen heerlijk in het zand te groeien dus zou je verwachten dat de vissers lekker in een stoeltje op hun vlot gaan zitten wachten.

‘t Is al warm in de zon op het dek maar het frisse ochtendwindje zorgt precies voor het goede evenwicht. Ondertussen even met Nam zitten kletsen over allerlei dingen. Als je zo reist kom je wat makkelijker in gesprek wanneer je reist met een grote groep. Na 1,5 uur zijn we terug bij de ‘Amazing cave’ en het is tijd om over te stappen. Aan boord treffen we het Zwitserse stel dat in onze tour van gisteren zat. Zij hadden een 2e overnachting op de boot. De tijd gaat snel als je in gesprek bent want in korte tijd waren we terug in Ha Long Bay. Het was alweer lunchtijd dus aanschuiven voor een hapje eten. Daarna weer 3,5 uur terug in de bus richting Hanoi. Een vervelende rit over een hobbelige weg.

Tegen vijf uur komen we aan in Hanoi en kunnen we gelijk door richting Petra’s silkshop voor de passessie. Erg benieuwd hoe het is gegaan met het confectiewerk stappen we de winkel in. De stapel kleren die gepast moet worden ligt al te wachten. Opnieuw een 4-tal dames die de sessie begeleiden. Petra’s modeshow verloopt prima. De kleding is mooi gemaakt en past behoorlijk goed. Een paar kleine dingen moeten nog gewijzigd worden. Het zwarte jasje is een probleem. Het zit niet mooi en de mouwen zijn recht. Na wat passen en meten wordt besloten om er het één en ander aan te verstellen. Afgesproken wordt dat we de kleding woensdag, één dag voor vertrek, komen ophalen. Zodoende is er nog tijd om de verstelwerkzaamheden te kunnen doen. Onderweg terug richting hotel is Petra een beetje stil. De kleding heeft nog niet kunnen wennen en ze vraagt zich af of ze er goed aan heeft gedaan om de kleding te kopen. Ik probeer haar een beetje gerust te stellen maar dat lukt geloof ik maar ten dele.

Eenmaal terug in het hotel checken we opnieuw in voor een 2-tal nachten en krijgen we de sleutel van dezelfde kamer. De fietsen en tassen hebben trouw op ons gewacht en kunnen weer mee richting hotelkamer, althans de tassen dan. Snel even de mail checken omdat we voor vanavond óf morgenavond hebben afgesproken met Edwin van Olst, de man uit DBP. Hij schrijft dat het vanavond niet past en dat we voor dinsdag afspreken. Mooi, dat komt even goed uit. Petra springt gelijk in een warm bad en ik lig heerlijk op bed te relaxen met de notebook op mijn buik. Ik mis het fietsen…

Zo rond een uur of acht lopen we nog even richting centrum om ergens een hapje te eten en even te genieten van de avonddrukte van Hanoi. De dagen gaan nu snel. Overmorgen vertrekken we alweer. Gek genoeg voel ik me thuis in het drukke Hanoi. Jongelui zitten gezellig met elkaar te kletsen op krukjes op de stoep. Op haar eigen wijze straalt de stad een bijzondere rust uit.

Dag 33: Amazing alles

Heerlijk geslapen op de boot, best romantisch, zo’n hut met een groot raam dat direct op het water uitkijkt. Voor het ontbijt hebben we even boven op het dek van de ochtendzon genoten.

én een zacht bed!!!!

koel ochtendlicht

Het programma is strak geregeld, direct na het ontbijt varen we door naar de ‘Amazing cave’ die we gaan bezichtigen: een soort druipsteengrot met drie grote zalen en inderdaad erg mooi. Opvallend is dat het er niet koud is en dat er namen geschreven staan op de grot uit 1902 etc. Blijkbaar waren er vroeger ook al mensen die wilden laten weten dat ze ‘here’ geweest waren.  We zijn vroeg, er zijn vrijwel geen andere toeristen, dus dat hebben we goed geregeld met deze tourorganisatie.

druipsteen en erosiegrot, wel erg groot, maar 'amazing'?

amazing door de special effects dan?

toch wel amazing!

Hierna stappen Henk en ik over op een andere boot en varen we in zo’n anderhalf uur door naar Cat Ba eiland. Leuk zo’n stukje varen op een privéboot.

privéboot zonder lekkere ligstoelen

Op het eiland stappen we op twee gammele fietsen en rijden met Nam, onze gids, naar het dorp Viet Hai dat in het natuurpark van Cat Ba ligt. Hier slapen we vannacht. Aan de andere kant van het eiland schijnt een resort te zitten, maar wij zitten heerlijk comfortabel in een privébungalowtje: bed, douche, wc en een rustig plekje. Tot nu toe valt ons georganiseerd stuk van deze trip erg mee. We waren beiden bang dat het erg druk en toeristisch zou zijn, maar we zitten hier helemaal alleen. Nou ja, op de muggen en muizen na dan, die weer vrolijk over het dak rennen.

leuke bungalows: een bed, een douche en een wc, meer is ook niet nodig.

We hebben een verrukkelijke lunch en doen een middagdutje. Lekker zo na het eten. Dan niks rustig wakker worden, hophop, we hebben een bergje te beklimmen om een uitzicht over de hele baai te hebben. We klimmen 208 meter omhoog over rotsen en boomstronken over wat Nam een ‘trail’ noemt en wij alleen maar hard ons best doen om zijn tempo bij te houden en niet te vallen. Hij loopt op een paar badslippers en nog ziet het eruit alsof hij een berggeit is. Wij huffen en puffen, maar eenmaal boven is het zeer de moeite waard: een ver uitzicht en heerlijk stil.

mooi!

Weer beneden, nat van het zweet, lekker douchen, beetje lezen en dan een privémaaltijd: heerlijke gerechten voor ons tweetjes. Leuk dit plekje, geen enkele toerist, hoewel het echt wel op Westerlingen gemaakt is.

Vietnamees eten voor Westerlingen, met sauzen enzo.

ideaal zo'n klamboe,maar houdt die ook muizen tegen?

Na het eten met Nam zitten praten en foto’s laten zien. Hij vertelde dat de Vietnamezen juist van het donkere kippenvlees houden dat taai is en dat dat afkomstig is van magere, schrale kippen. Grappig om te horen, want wij hadden wel gezien dat in het eerste deel van onze fietstocht heel veel magere kippen rondliepen, maar onze conclusie was dat het arm land was en dat de kippen dus ook slecht aten. Nam legde uit dat het kwam doordat ze allen voedsel van het land aten en niet bijgevoerd werden zoals de kippen die ‘wij’ dus eten.

We hadden onderweg ook veel houten doodskisten gezien en veel kleine kisten van beton, en vroegen ons af waar die kleine voor waren: kinderen ( maar we zagen er echt heel veel van) of voor de urnen of zoiets. Het blijkt dat de dode twee keer begraven wordt: eerst in de houten kist en dan na een paar jaar wordt de kist met overgebleven botten opgegraven, de kist verbrand en de rest in zo’n kleine tombe geplaatst en dat is de laatste rustplaats voor de overledene. Gewoon in de velden op het platteland. In de stad is begraven te duur geworden, dus daar wordt nu gecremeerd. Graven rondom de kerk is raar: de geesten van de doden die daar rondzweven moeten zo ver mogelijk van de bewoonde wereld zijn blijkbaar.

Dag 32: Ha Long bay

Na een dagje relaxen is het vandaag tijd voor het echte werk. We vertrekken rond 8 uur vanaf het kantoor van de reisorganisator. De dag is dus al vroeg begonnen. Omdat we een aantal dagen weggaan checken we uit in ons hotel. De meeste spullen en fietsen laten we achter. Volgens de staf van het hotel hoeven we de fietsen niet op slot te zetten, ze zullen er goed voor zorgen. Een echt ontbijt lukte niet meer voor vertrek dus namen we genoegen met een cappucino bij een café in de buurt van de reisorganisator.

Iets voor half negen vertrekken we in een minivan met zo’n 16 personen richting Ha Long bay. Een rit van ongeveer 3,5 uur. De rit en de omgeving was niet echt boeiend te noemen. Veel grote bedrijven, overwegend Chinees, zijn langs de route gevestigd. Vermoedelijk omdat een belangrijke Vietnamese haven in de buurt ligt, die van Hai Phong. Kort na de middag komen we aan in de haven Ha Long city van waaruit we vertrekken richting Ha Long bay. We stappen gelijk over op onze boot en vertrekken. Aan boord is het tijd voor lunch. Onder het genot van seafood varen we de haven uit en zien we links en rechst de eerste rotsen uit het water steken.

De uren daarna wordt het fenomeen pas echt goed zichtbaar. Overal steken grote rotsformaties omhoog uit het water. Er zijn in totaal zo’n 2000+ rotsformaties in Ha Long bay waarvan er een handjevol bewoond worden. De overige zijn onbewoonbaar omdat ze heel steil verrijzen uit het water. De legende over het ontstaan van Ha Long bay verwijst al naar de naam. De vertaling is ‘descending dragon’, neerdalende draak. De draak moest op bevel van de heersende keizer een invasie vanuit zee stoppen. De draak stortte zichzelf in het water en sloeg met zijn staart in zee. Hierdoor ontstonden de kloven in zee die zich vulden met water en zodoende Ha Long bay vormden. De draak bleef overigens in de baai wonen en zou daar nog steeds zijn. Een mooie legende die past bij deze fascinerende omgeving.

Aan het einde van de middag zijn we met de groep in de kayak gestapt en hebben de rotsen van dichtbij bekeken. Erg indrukwekkend. Gek genoeg vliegen er weinig tot geen vogels. Visarenden zien we nog het meest. Ook weinig gefluit van kleinere vogels. Alleen de vlinders vliegen met ons mee. Op de weg terug varen we over een oesterfarm. Oesters worden in emmers met zanden op ondiep water uitgezet om te groeien. Het oogsten gebeurt na een paar maanden wanneer de oesters groot genoeg zijn. Her en der in de baai drijven kleine eilandjes met een huis erop. Hier wonen de oestervissers. Vaak een gezin met kleine kinderen.

Na terugkomst valt de avond langzaam in en vertrekt de boot richting de overnachtingplaats op het water. Een plaats waar alle boten, zo’n 100 stuks, bij elkaar voor anker gaan. Een bijzonder schouwspel al de boten met hun bonte verlichting. De groep is prima. Erg verschillend maar dat maakt het ook weer boeiend en gezellig. Tijdens het eten maken we beter kennis met elkaar en ontstaan allerlei leuke gesprekken. De avond vliegt voorbij op deze manier. De afsluiting van de dag is op het dek. Heerlijk genieten van een kalme zee met veel lichtjes onder een sterrenhemel.

dag 31: Beetje relaxen

Vanochtend zijn we vroeg (what’s new?): we gaan naar Ho Chi Min en op zoek naar het B52 meer, maar eerst nog even naar de zijdewinkel. Nadat ik vannacht weer op prettige wijze door Henk gewekt werd omdat er een muis over de bed ombouw liep, had ik bedacht dat ik toch geen rood borduursel op mijn jasje wilde en een driekwart mouw was toch praktischer. En misschien toch maar een groen jurkje in plaats van een rokje. Tja, je moet wat als je wakker ligt…Helaas was de winkel pas om 9 uur open en stonden wij daar al om half acht. Eerst maar een ontbijtje, via een vaag steegje tussen wat winkels door, een aantal trappen op, en opeens hadden we een prachtig uitzicht op het Hoan kiem meer.

 

nog niet helemaal wakker

 

 

het vage patévlees hebben we maar laten liggen

 

Om negen uur de winkel in, weer van mening veranderd want Henk vond het allemaal maar niks dat ik weer wat anders bedacht had. Dat groene jurkje niet gedaan, want ik heb al teveel geld uitgegeven, maar ik speel nog met het idee…En nee, ze hadden mijn zonnebril ook niet gevonden, want die was ik ook nog kwijt sinds vanochtend.

Toen lekker op de fiets door Hanoi, op zoek naar het B52 meer. Eerst nog de voormalige woonplek van Ho Chi Min bekeken, het mausoleum waar hij ligt was gesloten, maar staat voor volgende week woensdagochtend nog op de planning.

 

het presidentiële paleis

 

 

op de achtergrond HCM's zogenaamde woonhuis op palen

 

 

de wachten staan voor de deur: hij ligt er wel!

 

Heerlijk om een beetje links, beetje rechts te fietsen, maar ja, via de kaart konden we het B52 meer niet vinden. Wel weer een prachtige pagode, de Quan Thanhtempel, die de god van het noorden eert.

 

mooie details

 

 

boeiend die mix van geloof en fantasie

 

 

rood en goud: indrukwekkend

 

Toen maar wat steegjes in gefietst, en opeens stonden we tussen allerlei huizen in bij een vieze groene plas waarin een stukje vliegtuig lag. Dit was voor het eerst dat we iets bekeken hier in Vietnam dat niet schoon was of bijgehouden. Er was geen verheerlijking of propaganda over dit neergeschoten vliegtuig op het bord na.

 

tja, dit is het dus

 

 

hier staat gelukkig wel iets over victorie van het volk enzo

 

 

het blijven mooie fietsen!

 

Een ijskoffie, lunch en een smoothie later bij het Leninpark  zaten we weer op onze fietsen in het Hanoise verkeer terug naar het hotel.  Henk wilde heel graag alleen met de computer, dus ben ik maar lekker gaan badderen, geen slecht alternatief. We waren allebei eigenlijk hartstikke moe, kozen een eetplek uit vlak om de hoek en hebben lekkere spaghetti gegeten. Sinds we in Hanoi terug zijn, is het eten van de straat een beetje verleden tijd. Vind ik jammer, dit is weer een bevestiging dat het normale leven er weer aan komt. Maar het verrukkelijke chocoladecakeje met vloeibare binnenkant maakte heel veel goed!

 

ik blij, foute kerstlampjes!

 

 

leuk zo'n eetplek hoog en bij invallende schemer

 

We waren tegen achten al terug in ons hotel, vroeg naar bed na het inpakken van onze spullen: morgen uitchecken voor zevenen om op weg te gaan naar Halong Bay en Cat Ba eiland.